Waarom jezelf zijn soms zo moeilijk is
“Het is een grote verantwoordelijkheid om jezelf te zijn.
Het is veel gemakkelijker iemand anders, of helemaal niemand, te zijn.”
— Sylvia Plath
Deze woorden blijven bij me. Omdat ze iets blootleggen wat veel vrouwen diep vanbinnen voelen, maar niet altijd durven uitspreken.
Terwijl we ons leven leven, kunnen we ongemerkt steeds verder van onszelf afdrijven. Niet omdat we iets fout doen, maar omdat we ons aanpassen. Aan rollen. Aan verwachtingen. Aan wat nodig is.
Moeder.
Partner.
Ondernemer.
Vriendin.
Zus.
Elke rol vraagt iets anders van ons. En voor elke rol ontwikkelen we een manier van zijn. Een vorm die helpt om alles draaiende te houden. Dat begint al vroeg in ons leven. Die maskers zijn niet verkeerd. Ze beschermen, geven structuur en houvast.
Tot ze niet meer passen.
Dan ontstaat er een innerlijke frictie. Een gevoel dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt.
Leven op de automatische piloot
Tijdens een gezichtsmassage zei een vrouw onlangs tegen me:
“Ik weet eigenlijk niet eens meer wat ik zelf echt fijn vind.”
Dat raakt aan de kern. Want dit gebeurt niet ineens. Het is geen momentopname, maar een proces van jaren. Eerst geef je aandacht aan je kinderen. Dan aan je gezin. Daarna aan je werk. Je schuift jezelf steeds iets verder naar achteren.
Tot je op een punt komt waarop je merkt dat je niet meer goed weet wat jouw ritme is. Wat jij nodig hebt. Wat jou voedt.
Een andere vrouw vertelde tijdens een kleurenanalyse hoe zij als jonge vrouw kleurrijke, zelfgemaakte kleding droeg. Vrij en creatief. Dicht bij zichzelf.
Daarna kwamen haar baan, het moederschap en een leidinggevende functie. Haar kleding werd praktisch. Functioneel. Aangepast aan de rol.
En toen kwam long covid. Gedwongen vertraging. Stilstand. Thuis zijn. Met zichzelf.
De kleurenanalyse werd geen modevraag, maar een zoektocht. Wie was zij ook alweer, onder alle lagen van aanpassen? Het was bijzonder om haar daarin te mogen begeleiden.
Waarom we maskers nodig hebben
We groeien op in rollen: dochter, leerling, vriendin. Later komen daar rollen bij als partner, werknemer, mantelzorger. Elke rol brengt verwachtingen met zich mee. Soms uitgesproken, vaak onzichtbaar.
Langzaam ontstaat er een web waarin we verstrikt raken.
Maskers helpen ons daarin te functioneren:
- op het werk ben je sterk
- thuis ben je stabiel
- naar buiten toe heb je het onder controle
Totdat het leven verandert.
Kinderen die uit huis gaan.
Gezondheid die hapert.
Werk dat verschuift of wegvalt.
Dan komt de vraag onvermijdelijk boven:
wie ben ik, los van al deze rollen?
De buitenwereld als constante verleiding
We leven in een wereld die sterk van buiten naar binnen is gericht. Beelden, meningen, trends en adviezen komen continu op ons af. Social media, televisie, nieuws. Alles vraagt aandacht.
Hoe meer we bezig zijn met wat er van ons verwacht wordt, hoe minder we hoeven te voelen wat er vanbinnen speelt. Dat kleine scherm in onze hand helpt daar flink bij. Altijd afleiding. Altijd prikkels. Altijd iets om je aan vast te houden.
Maar dat houden we niet eindeloos vol.
Wanneer het lichaam signalen geeft
Het lichaam trekt altijd aan de bel. Soms zacht, soms luid.
Vermoeidheid.
Spanning.
Onrust.
Pijn.
De huid vertelt mee.
In de kaken zie ik wat is vastgehouden.
Rond de mond wat niet is uitgesproken.
Het gezicht liegt niet. Wat we inslikken, zet zich vast. Emoties die geen ruimte kregen, slaan zich op in spieren en weefsels. Dat zie ik dagelijks in mijn salon. Vrouwen met kaakklemmen, tandenknarsen, een vol hoofd en een strak gezicht.
Ze komen niet alleen voor ontspanning. Ze komen omdat hun lichaam iets duidelijk maakt.
Van buiten naar binnen leven – of andersom
Van buiten naar binnen leven gaat vanzelf. Het kost weinig moeite om mee te bewegen met alles wat op ons afkomt.
Van binnen naar buiten leven vraagt iets anders.
Vertraging.
Stilstand.
Ruimte.
Niet nóg meer informatie.
Niet nóg meer meningen.
Maar ruimte maken. In je agenda én in jezelf.
De reis naar binnen begint klein
Van binnen naar buiten leven begint niet groots. Het begint met kleine momenten waarin je jezelf weer ontmoet.
Dat kan op veel manieren:
- wandelen zonder oortjes
- yoga of ademwerk
- dansen of koken
- creatief bezig zijn
- even niets hoeven
Doe het eenvoudig. Basic. Zonder doel.
Dit zijn momenten waarop je weer voelt: dit ben ik. Je hoeft daar niet bang voor te zijn. Je bent geen machine, maar een mens met een eigen ritme en een eigen afdruk. Er is er maar één zoals jij.
Ontspanning als toegang tot jezelf
Wanneer ik een gezicht masseer, werk ik niet alleen met de huid. Het gezicht is direct verbonden met het zenuwstelsel, met emoties en ademhaling. Door aanraking zakt het lichaam. De adem verdiept. De aandacht verschuift vanzelf van denken naar voelen.
Dat moment, waarop iemand weer in zichzelf landt, is waar ontspanning werkelijk begint.
Glans, kleur en je innerlijke licht
Glans is geen laag die je toevoegt. Het is iets wat terugkomt.
Levenslust.
Aanwezigheid.
Zichtbaarheid.
Met glansanalyses werk ik niet aan een ideaal beeld, maar aan helderheid. Glansdoeken laten zien wat er van binnen leeft. Wie jij bent wanneer je weer vanuit jezelf beweegt.
Ook een kleurenanalyse gaat niet alleen over huid, haar en ogen. Het is een moment van zelfonderzoek.
Durf ik mijn ware kleur te laten zien?
Kleur is geen voorschrift. Het is een spiegel.
Terug naar je basis
Je ware kern vind je niet op een scherm.
Niet in trends of perfecte beelden.
Je vindt haar in rust.
In aandacht.
In aanwezigheid.
Onder alle lagen van moeten, vergelijken en presteren zit iets zachts. Iets echts. Iets dat weet wat klopt voor jou.
Als jij voelt dat het tijd is om weer dichter bij jezelf te komen, ben je welkom.
Niet om mooier te worden volgens een plaatje,
maar om weer te leven vanuit jouw kern.
Wil je geïnspireerd blijven, zachte reminders ontvangen en tips krijgen om dichter bij jezelf te komen? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en laat je meenemen op een reis van kleur, ontspanning en je eigen ritme.